1) saftig sein, schwellen; frisch, rege, rührig, kräftig sein: ìṣā madânta iṣayema devāḥ ṚV. 1, 185, 9. iṣeṣayadhvamūrjorjayadhvam ĀŚV. ŚR. 5, 7. yasmînsujātā ìṣayânta sū̀rayâḥ ṚV. 2, 2, 11. tannô anàrvā sâvìtā varū̂thàṃ tatsindhâva ìṣayântò anû gman 5, 49, 4. 3, 33, 12. 4, 56, 4. hannâcyutacyuddasmèṣayântam 6, 18, 5. 9, 84, 3. ìṣayântò viśvàmāyûḥ 6, 16, 27. 1, 2. 8. 10, 91, 1. abweichend betont: ìṣàyàte martyā̂ya 6, 16, 25.
— 2) erfrischen, stärken, beleben: (spaśaḥ) pracêtasò ya ìṣayântà manmâ ṚV. 7, 87, 3. 1, 77, 4. yenâ (rathena) narā nāsatyeṣàyadhyaî vàrtiryā̀thastanâyāyà tmanê ca 183, 3. ā vâha ràyimîṣàyadhyaî 6, 64, 4. pū̀rvīrìṣa ìṣayântau 8, 26, 3. 5, 5.
Stamm iṣaya:
-ema {185,9}.
Part. iṣayát:
-até mártiāya {457,25}.
-ántam valám {459,5} (wo unrichtig iṣáyantam betont ist).
Inf. iṣayádhi (Labung, Erfrischung):
-yai {183,3}; {490,5}; {505,4}.
— 1) frisch — , rege — , rührig — , kräftig sein. iṣayaté Dat. Partic.
— 2) erfrischen , stärken , beleben.