avalaṃb 1
A. 1 (
a) To hang, slip or glide down, hang down, be suspended;
kanakaśṛṃkhalāvalaṃbinī Mu. 2 suspended by a golden chain;
stanavadavalaṃbateḥ yaḥ kaṃṭhe'jānāṃ maṇiḥ sa vijñeyaḥ Bṛ. S. 65. 3;
śākhāyāṃ mṛtakamavalaṃbitamāste Vet. (
b) To rest, recline, sink down, remain;
yasya vacanāttatrāvalaṃbitāḥ H. 1.
2 To catch hold of, hold, cling to, throw or support oneself on, lean on, rest on;
yayau tadīyāmavalaṃbya cāṃguliṃ R. 3. 25;
urvaśī rājānamavalaṃbate V. 1;
daṃḍakāṣṭhamavalabyaṃ sthitaḥ Ś. 2;
citralekhāhastāvalaṃbitā V. 1 leaning on, supported by;
K. 17, 185.
3 To hold up, bear up, support, sustain, take up;
avalaṃbyatāṃ putraḥ Ś. 7;
hastenāvalaṃbyorvaśīṃ V. 3;
hṛdayamavalalaṃbe rātrisaṃbhogalakṣmīḥ Ki. 9. 78;
adhīkārānavalaṃbya Ku. 2. 18;
hṛdayaṃ na tvavalaṃbituṃ kṣamāḥ R. 8. 60;
nātmanaivāvalaṃbe Me. 109;
hastena tasthāvavalaṃbya vāsaḥ R. 7. 9;
Ku. 3. 55, 6. 68; 7. 58;
tadarhasyā jīvitamavalaṃbituṃ Ś. 3;
Dk. 162;
Ve. 4;
M. 3;
V. 2;
Mu. 5;
K. 163.
4 To depend on or upon, hang or hinge on;
sarvo'yaṃ janastvāmavalaṃbate Bk. 18. 41;
vyavahāroyaṃ cārudattamavalaṃbate, vasaṃtasenāmātaramavalaṃbate Mk. 9;
Bhāṣā P. 167.
5 To have recourse to, resort to;
nairāśyamavalaṃbitaṃ H. 1;
vyathāṃ Bk. 7. 71;
vaiklavyaṃ Māl. 8 to give way to despair;
dhairyamavalaṃb to summon or pluck up courage, not to despair;
mādhyasthyamiṣṭe' pyavalaṃbate'rthe Ku. 1. 52;
dākṣiṇyamavalaṃbya M. 2 politely;
K. 155;
Ki. 2. 15;
K. 220;
āśāṃ to cherish hopes;
kiṃ (
pb)
svātaṃtryamavalaṃbase Ś. 5 act wantonly, quite independently;
avalaṃbyottarāṃ diśaṃ Ks. 37. 33 taking the northern direction.
6 To be slow or tardy, be late.
— Caus. 1 To cause to hang down, suspend;
taṃ kalaśaṃ nāgadaṃte'valaṃbya Pt. 4.
2 To make one rest upon or catch hold of.