1) adj. nom. m. avāṅ, f. ávācīabwärts gerichtet, der untere, unterhalb gelegen (Gegens. ūrdhva): dùṣprā̀vyô 'vahàntedavā̂caḥ ṚV. 4, 25, 6. ū̀rdhvā avā̂cī̀ḥ purûṣe tìraścī̂ḥ AV. 10, 2, 11. pañcikā nāma dyūtaviśeṣaḥ pañcabhiḥ kapardairbhavati . tatra yadā sarva uttānāḥ patantyavāñco vā tadā pātayitānyaṃ jayati P. 2, 1, 10, Sch. mit abl.: yadavākpṛthivyāḥ ŚAT. BR. 14, 6, 8, 3 = BṚH. ĀR. UP. 3, 8, 3. = adhomukha AK. 3, 1, 33. H. 457. avācī dikdie untere Richtung, d. h. nach dem Boden hin (sonst dhruvā dik) VS. 22, 24. ŚAT. BR. 14, 6, 11, 5 (= BṚH. ĀR. UP. 4, 2, 4). 1, 4, 3, 8. 10. 20. 2, 5, 1, 11. 7, 5, 1, 35. u.s.w. MAITR. UP. in Ind. St. 1, 279, 5. avākśiras adj. M. 3, 249. 8, 94. 11, 73. MATSYOP. 4. DRAUP. 8, 22. R. 2, 23, 1. 3, 10, 6. 5, 56, 78. VIŚV. 10, 17. avākphaṇa Ṛt. 1, 13 in LA.
— 2) f. °cīSüden AK. 1, 1, 2, 3. H. 167, Sch.
— 3) avāk adv. nach unten, in die Tiefe H. 1526. vyāmamātraṃ tiryagvitastyavāk ĀŚV. GṚHY. 4, 1. avāgaṅguriṃ tiryagaṅgurim KAUŚ. 87. avāṅnarakamabhyeti M. 8, 75. Nach KULL. : adj. und = adhomukha, wohl weil an andern Stellen in ähnlicher Verbindung avākśirāḥ steht.