abhibhaṅga
See also
abhibhaṅgaḥ.
Goldstücker Sanskrit-English Dictionary
☞
p. 254, col. 1.
abhibhaṅga Tatpur. m. (
-ṅgaḥ) A breaker, a tearer, a destroyer,
a vaidik epithet of Indra (as destroying the wealth of
enemies); e. g. Ṛgv.: abhibhuve'bhibhaṅgāya…nama indrāya
vocata (Sāyaṇa: = śatrūṇāṃ dhanānāṃ saṃbhañjakāya). E. bhañj
with abhi, kṛt aff. ghañ.
Monier-Williams Sanskrit-English Dictionary (1st ed.)
☞
p. 65, col. 2.
abhibhaṅga abhi-bhaṅga, as, m. (rt.
bhañj),
Ved. breaking down, one who destroys.
Monier-Williams Sanskrit-English Dictionary (2nd ed.)
☞
p. 66, col. 3.
abhi-bhaṅgá mfn. breaking down, destroying,
RV. ii, 21, 3.
Böhtlingk and Roth Grosses Petersburger Wörterbuch
☞
vol. 1,
p. 340.
abhibhaṅgá (von
bhañj mit
abhi) adj.
zerbrechend:
àbhìbhuvê 'bhibhàṅgāyâ vanvàte 'ṣā̂ḻhāyà sahâmānāya vèdhasê ṚV. 2, 21, 2.
Grassmann Wörterbuch zum Rig Veda
☞
p. 84.
abhibhaṅgá, a.,
zerbrechend [von bhaṅj mit abhí,
vgl. bhaṅgá].
-ā́ya {212,2} índrāya.
Schmidt Nachträge zum Sanskrit-Wörterbuch
☞
p. 56, col. 3.
abhibhaṅgá Adj. zerbrechend.
Vācaspatyam
☞
p. 294, col. 2.
abhibhaṅga tri0 abhitobhaṅgoyasmāt . 1 bhaṅgahetau “abhibhuve-
'bhibhaṅgāya vanvate” ṛ0 2, 21, 2, abhitobhaṅgaḥ . 2 sarvato-
bhaṅge pu0 . abhimatobhaṅgo yasya . 3 bhaṅgarśīle tri0 .