See also abhibhūtaḥ.
1 Humbled, surpassed, defeated, subdued.
2 Ignorant.
3 Overcome with feelings or wants, with passion, with hunger, &c.
4 Injured, aggrieved.
E. abhi, and bhūta been, being; part. past.
feated, subdued; e. g. Bhaṭṭik.: daityābhibhūtasya yuvāmavoḍhaṃ
magnasya dorbhirbhuvanasya bhāram. 2 Overcome with, aggrieved
by; e. g. Mahābh. Vanap.: hṛcchayenābhibhūtātmā bhīmasenamakā-
mayat; or Suśruta: tamo'bhibhūte tasmiṃstu nidrā viśati de-
hinām; or pittābhibhūte srehe &c.; or pitṛgrahābhibhūtaḥ.
3 Made latent; (compare abhibhava 2.); e. g. Gauḍapāda
on the Sāṅkhyakār.: yadā sattvena rajastamasī abhibhūte tadā
&c.; or tamasābhibhūte sattvarajasī &c. 4 Humiliated, humbled,
surpassed; e. g. Bhaṭṭik.: tapovanaṃ prādhyayanābhibhūtasamuccara-
ccārupatatriśiñjam. 5 Confused, bewildered, perplexed; Ja-
tādhara (E. I. H. 217): itikartavyatāmūḍhe vihastavyākulāvubhau .
abhibhūto'bhimāyaśca vikrūro (? Rādhāk.: viklavo) vihvalo
'pi ca. E. bhū with abhi, kṛt aff. kta.
mfn. (-taḥ-tā-taṃ)
1. Humbled, surpassed, defeated, subdued.
2.
Ignorant.
3. Overcome with feelings or wants, with passion, with
hunger, &c.
4. Injured, aggrieved.
E. abhi, and bhūta been, being; part.
past.