See also abhiśastiḥ.
1 Calumny, scandal, defamation.
2 Asking, begging.
E. abhi before śaṃsa to praise or ask, and ktin aff.
defamation (Med., Hemach., Viśvapr., Bhūripr., Ajayap.,
Śabdaratnāv., &c. = apavāda or lokāpavāda); e. g. Ṛgv.:
uruṣyā ṇo abhiśasteḥ soma (Sāyaṇa: abhiśasterabhiśaṃsanāda-
bhiśāparūpānnindanāt); or Vājas., Atharv.: amutra bhūyādadha
(v. 1. °dhi) yadyamasya bṛhaspate'bhiśasteramuñcaḥ (Mahīdh.: abhi-
śasteḥ . abhiśāpādapi lokāpavādādapi); hence personified:
(ved.) a slanderer, an enemy; e. g. Ṛgv.: jahī bhikitvo
abhiśastimetām (Sāy.: = enamabhiśaṃsakam); or tvaṃ devāṃm̐ abhi-
śasteramuñcaḥ (Sāy.: = abhiśaṃsakācchatroḥ); in the verse of the
Ṛgv.: yuvaṃ sindhūṃm̐rabhiśasteravadyādagnīṣomāvamuñcataṃ gṛbhītān
it is probably more correct to take avadyāt as an appo-
sition to abhiśasteḥ than to consider abhiśasteḥ as a masc.
or as an adject. referring to avadyāt i. e. ‘you have liberated
the rivers from that crime, the slander’, (but Sāy. from
‘that notorious crime’: abhiśasterabhiśasyamānādabhitaḥ praka-
ṭitādavadyāttasmātpāpādamuñcatam). 2 Asking, begging; (ac-
cording to the various Koshas mentioned above; some
comm. of the Amarak. however restrict its sense to the
‘religious begging’; thus Rāyam., Ramān., Nīlak., &c.:
bhikṣāmātre, Bharatam.: vratabhikṣāyām). E. śaṃs with abhi,
kṛt aff. ktin.
II. Injury, destruction (ved.); e. g. Ṛgv.: nabho na rūpaṃ
jarimā mināti purā tasyā abhiśasteradhīhi (Sāy.: abhi-
śasterhiṃsāhetoḥ); or somyāsaḥ…titikṣante abhiśastiṃ janā-
nām (Sāy.: abhiśastiṃ = hiṃsām; but Mahīdh. takes the
word in the latter instance, when it occurs in the corre-
sponding verse of the Vājas., in the sense and etym. of I. 1.
viz. = durvacanam); or Vajas.: samidasi sūryastvā purastātpātu
kasyāścidabhiśastyai (Mahīdh.: = hiṃsāyāḥ); also personified
in this sense: an enemy; when Sāyaṇa however, and pro-
bably wrongly, analyzes it as a Bahuvr. m.; comp. abhi-
śastipā, abhiśastipāvan and the following. E. śas with
abhi, kṛt aff. ktin.
+ ti, f. Defamation, calumny.
f. (-stiḥ)
1. Calumny, scandal, defamation.
2. Asking, begging.
E. abhi before śaṃsa to praise or ask, and ktin aff.
1) Verwünschung: aghnyê padàvīrbhâva brāhmàṇasyā̀bhiśâstyā AV. 12, 5, 6, 12. titîkṣante àbhiśâstiṃ janā̂nām ṚV. 3, 30, 1.
— 2) Fluch, Verdammung s. v. a. Unglück: nabhò na rū̀paṃ jârìmā mînāti pùrā tasyā̂ àbhiśâstèradhī̂hi ṚV. 1, 71, 10. tvaṃ nô àsyā amâterùta kṣùdhò3^\ bhiśâstèravâ spṛdhi 8, 55, 14. àmùtràbhūyā̀dadhà yadyàmasyà bṛhâspate àbhiśâstèramûñcaḥ VS. 27, 9. ṚV. 1, 91, 15. 93, 5. 7, 13, 2. 94, 3. 8, 19, 26. 10, 39, 6. 104, 9. VS. 2, 5.
— 3) concret Verwünscher, Verflucher: àgninàḥ śatrū̀npratyêtu vìdvānprâtìdahânnàbhiśâstìmarā̂tim AV. 3, 1, 1. 2, 1. jàhī cîkitvo àbhiśâstimètāmagnè yo nô màrcayâti dvàyenâ ṚV. 5, 3, 7. 8, 78, 2.
— 4) Tadel ŚAT. BR. 3, 4, 2, 14. Vgl. anabhiśasti . schlechter Ruf, böser Leumund (apavāda, lokāpavāda) H. an. 4, 98. MED. t. 186. Anklage, Beschuldigung: imāṃ mithyābhiśastiṃ kṛṣṇasya (obj.) HARIV. 2089.
— 5) das Bitten, Betteln AK. 2, 7, 32. H. ś. 94 (abhiṣasti). H. an. MED.
-im 1) {264,1}. 3) {357,7}.
-aye 1) {357,12}; {610,3}; {639,26} par. pāpatvā́ya.
-es [G.] 3) avadyā́t {93,5}.
-es [Ab.] 1) {483,4}; {529,2}; {856,7}. 2) {91,15} (par. áṃhasas); {675,14} (par. ámates); {71,10}; {865,6}; {930,9}.
-īs [A. p.] 3) {698,2}.
— 1) Verwünschung , Fluch.
— 2) das durch Fluch herbeigeführte Unheil , Unglück.
— 3) Verwünscher , Flucher.
— 4) Tadel.
— 5) Beschuldigung , in mithyābhi°.
— 6) *schlechter Ruf , böser Leumund.
— 7) *das Bitten , Betteln.