apāya with suffix ika), pertaining or leading to an evil
fate (such as existence in hell); subst., one doomed to, or
suffering, such an existence: Gv 407.14 °ke karmaṇi ca
pravṛttā; Jm 192.21--22 tena dṛṣṭivyasanopanipātenāpāyi-
kena lokānarthākarabhūtena; Bbh 10.14 tīvrām āpāyikīṃ
duḥkhāṃ vedanām; 245.10 āyatyām āpāyikaṃ duḥkhaṃ
pratyanubhavati; 356.17 °ka-kleśa-pakṣyasya; 368.1 °kaṃ
karma; subst., Mv iii.214.6, 13 (vs) āpāyikā nirvṛtā brahma-
lokaṃ (cf. Pali DN ii.242.18); Divy 165.19 (vs) āpāyiko
nairayiko.