ānṛṇya (von anṛṇa) n. Schuldlosigkeit: ānṛṇyaṃ karmaṇā gacchet M. 9, 229. tathānṛṇyamavāpnute MBH. 3, 1242. yattvaṃ vakṣyasi - tatkariṣyāmyahaṃ sarvaṃ gatānṛṇyena (= ānṛṇyagatena) cetasā R. 6, 89, 22. mit dem gen. der Person oder des Gegenstandes, gegen die keine Schuld besteht: maharṣipitṛdevānāṃ gatvānṛṇyaṃ M. 4, 257. kṛtaṃ bhartustvayānṛṇyam SĀV. 5, 19. ānṛṇyamāpnoti naraḥ parasyātmana eva ca MBH. 3, 1258. piturānṛṇyamāsthitam (tvām) R. 1, 76, 2. teṣāmānṛṇyamāgaccha 3, 27, 13. rāmasya hi tathānṛṇyaṃ gatastvam 57, 16. RAGH. 9, 65. PAÑCAT. 71, 4. Für ānṛṇyatā R. 2, 24, 32. 94, 17 ist wohl anṛṇatā zu lesen.
ānṛṇya , dharmasyānṛṇyamāpnotihat seiner Pflicht Genüge gethan MBH. 5, 4509. snehānṛṇyamakṛtvā ca tasya me nāsti nirvṛtiḥ KATHĀS. 64, 65. - R. 2, 24, 32 und 94, 17 hat auch die ed. Bomb. ānṛṇyatā; an der ersten Stelle bemerkt der Schol.: svārthe ṣyañ d. h. ānṛṇya = anṛṇa .